حرفهای دلتنگی

الف: اشتیاق برای رسیدن به نهایت آرزوها


ب: بخشش برای تجلی روح و صیقل جسم

 
پ: پویایی برای پیوستن به خروش حیات

 
ت: تدبیر برای دیدن افق فرداها


ث: ثبات برای ایستادن در برابر باز دارنده ها


ج: جسارت برای ادامه زیستن

 
چ: چاره اندیشی برای یافتن راهی در گرداب اشتباه

 
ح: حق شناسی برای تزکیه نفس

 
خ: خودداری برای تمرین استقامت


د: دور اندیشی برای تحول تاریخ

 
‌ذ: ذکر گویی برای اخلاص عمل

 
ر: رضایت مندی برای احساس شعف

 
ز: زیرکی برای مغتنم شمردن دم ها

 
ژ: ژرف بینی برای شکافتن عمق درد ها


س: سخاوت برای گشایش کار ها

 
ش: شایستگی برای لبریز شدن در اوج

 
ص: صداقت برای بقای دوستی

 
ض: ضمانت برای پایبندی به عهد

 
ط: طاقت برای تحمل شکست

 
ظ: ظرافت برای دیدن حقیقت پوشیده درصدف


ع: عطوفت برای غنچه نشکفته باورها

 
غ: غیرت برای بقای انسانیت

 
ف: فداکاری برای قلب های دردمند

 
ق: قدر شناسی برای گفتن ناگفته های دل


ک: کرامت برای نگاهی از سر عشق


گ: گذشت برای پالایش احساس

 
ل: لیاقت برای تحقق امید ها


م: محبت برای نگاه معصوم یک کودک

 
ن: نکته بینی برای دیدن نادیده ها

 
و: واقع گرایی برای دستیابی به کنه هستی

 
ه: هدفمندی برای تبلور خواسته ها

 
ی: یکرنگی برای گریز از تجربه دردهای مشترک

---------------------------------------------------------

پ.ن:دوستهای خوبم،آهنگ وبلاگموبه مناسبت روزمهرورزی،عوض کردم.اگه نظری داریدبادل وجان پذیراهستم.

 

نوشته شده در جمعه ۳٠ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٩:٠٠ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()

امروزولنتاین بود.دوست داشتم آپ کنم امانشد.بعددیدم میتونم به مناسبت 29بهمن که روزعشق ورزی ایران باستان-سپندارمذگان-است،آپ کنم.

بهرحال این روزتوی تقویم چه 25بهمن باشه وچه 29 بهمن،یه بهونه است واسه اینکه یادمون باشه که به همدیگه عشق بورزیم،همدیگه رودوست داشته باشیم وباهم مهربون باشیم.حالاچه روزی باشه توی اصل قضیه زیادتاثیرنداره،چون دوست داشتن وعشق ورزیدن درحصارزمان ومکان نمی گنجدوهرروزمیتونه ولنتاین باشه.

متن زیررااول به همسرم تقدیم میکنم که باتمام وجودوعاشقانه دوستش دارم وبعدبه همه عاشقهای دنیاکه عاشقانه به هم عشق می ورزند.

توهم ای خوب من،این نکته به تکراربگو

این دلاویزترین حرف جهان را،همه وقت،همه جا

نه به یکباروبه ده بار،به صدباربگو

دوستم داری راازمن بسیاربپرس

دوستت دارم رابامن بسیاربگو

نوشته شده در یکشنبه ٢٥ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()

سلام به همه دوستهای خوبم.دلم واسه همه تنگ شده بودوممنون ازلطف همه تون که وبلاگموتنهانذاشتید.

یکشنبه ظهربعدازتقریباًپانزده روزبرگشتم خونه.توی این دوروزاینقدرکارتوی خونه داشتم که فرصت نت اومدن نداشتم.هرچندهمه چیزسرجای خودش بودوخونه کاملاًمرتب بودامابازهم کلی کارداشتم.

سفرخوبی بود.جای همه خالی.هرچندآقای شوهرچندروزآخرسفربه من ملحق شد،امادرکل همه چیزخوب بود.کلی سوژه دارم که واستون تعریف کنم.اماازهمه بهترجاده برفی روزیکشنبه بود.برفی که ازروزقبل شروع شده بودوهمه جاروسفیدپوش کرده بود.یادمه اون وقتهاکه بچه بودم،توی شهرمون خیلی برف می بارید.حتی بعضی سالهاتوی ایام عیدهم بساط برف بازی وآدم برفی درست کردن برقراربود،اماسالهابودکه دیگه اینجوری برف نیومده بود.جاده برفی ازطرفی خیلی قشنگ ودیدنی بود،ازطرفی هم لغزندگی ویخ زدگی باعث شدکه لاک پشتی حرکت کنیم!وکلی باتاخیربرسیم.البته به لطف کارکنان زحمتکش راه وترابری،جاده اصلی وکوهستانی،برف روبی نشده بود!!!!!!!!!!وخیلی ازمسیرواقعاًروی برف ویخ حرکت کردیم.

چندتاعکس ازبرف وجاده یخ زده!براتون گذاشتم.اگه دوست داشتیدبه ادامه مطلب سربزنید.ارزش دیدن داره.اگه کیفیتش بده به بزرگی خودتون ببخشید.درحال حرکت وباموبایل گرفتم.

پ.ن:باسه تاازدوستهای گل وبلاگی رفتم کافی شاپ آریانا.توی هوای سردونیمه برفی خیلی خوش گذشت وبادیدنشون سرشارازانرژی شدم.حس قشنگی بود.


ادامه مطلب
نوشته شده در سه‌شنبه ٢٠ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()

نمیدونم چراحس مادربودن،توی هرشرایطی ونسبت به هرکسی خانومهارو رهانمیکنه!!!!!!نسبت به فرزندکه جای خوددارد!نسبت به پدروبرادروهمسرهم این احساس دست ازسرمابرنمی داره!البته میزان غلظت این حس دروجودخانومهامتفاوته!

باورکنیدتقصیرمانیست!همش تقصیراین حسه که باعث میشه همش نگران باشیم ومدام سعی کنیم ازخودمون مایه بذاریم واسه راحتی دیگران!

البته اگه به آقایون گرامی برنخوره بایدبگم یه جورایی اونهاهم مقصرهستن.اینکه علیرغم تمام حس مالکیت و ابهتی که برای خودشون قائل میشن،بازهم ته دلشون ازاینکه مابهشون برسیم وهمیشه همه چیزبرای آرامش اونهامهیاباشه،بسیارراضی هستن!!وصدالبته که هیچ وقت این نکته مهم روبه زبان نمی آورند!!

همه اینهاروگفتم که بگم برای اولین بارتوی زندگی مشترکمون،مجبورم چندروزی آقای شوهر،روتنهابذارم وبرم مسافرت وایشون بدلیل اینکه این روزهاخیلی کارش زیاده ونمی تونه مرخصی بگیره،چندروزدیگه میاد.

ازدیروزکه سفرم جدی شده،همش توی فکراینم که من نباشم چی میخوره،نکنه صبح که میخوادبره لباس گرم نپوشه،نکنه چتریادش بره و......

هرچنداون بنده خداهمش میگه خیالت راحت باشه وهیچ مشکلی نیست،امادلم آروم نمیشه.آخه توی این چندسال هیچ وقت بدون همدیگه سفرنرفتیم.البته بجزمواردی که ایشون مأموریت رفتندوالبته بنده تنهاموندم!!!حالاجامون باهم عوض میشه وایشون تنهامیمونه.

البته لازمه که توضیح بدم واسه دوستانی که بلافاصله فکرشون به جاده خاکی کشیده میشه،بنده نگران حاشیه هایی که احیاناًبه ذهنتون خطورمیکنه نیستم وبه وسعت تموم دنیابه همسرم اطمینان دارم.اینوگفتم که حواستون باشهساکت

خلاصه اینکه چندروزی نیستم.وقتی برگشتم گزارش سفرروبهتون میدم.دلم براتون تنگ میشه.خوش باشید.

نوشته شده در سه‌شنبه ٦ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()

شب پیش،خواب باران وپاییزی نیامده رادیدم.انگارکه تعبیرتمام رفتنها،بازگشت به زادروزشقایق است.حالابوی مینارمادرم می آید.بوی حنا،هفت سالگی،سؤال،سفر،ستاره.می خواهم به بوی ریواس ورازیانه بیندیشم.به بوی نان،فتیله وفانوس،به رنگ پونه وپسین کوه.می خواهم به باران،به بوی خاک،به اشکال کنارجاده بیندیشم.به سنگ چین دوداندوداتاق،ترنج،ترانه،پارچه چلوارسفید،بخارنفسهای استکان،طعم غلیظ تند،رنگ عقیق چای،نی،نافله،نای و دق الباب بادبرچارچوب رسواترین رویا.

آه...نگفته بودمت وقتی که خاموشم،درمزن؟!

می خواهم به رواج رویاوعدالت آدمی بیندیشم.می خواهم ساده باشم.می خواهم درکوچه های کهنسال آوازوبغض بلوغ به گیسوی بیدوبوی بابونه بیندیشم.به صلات ظهروسایه های خیس،به خواب یخ،به پرده توری،به طعم آب وحرمت علف.

چرازبان خاموش مراکسی درلهجه های اینهمه جنوب درنمی یابد؟!

دیگرازآن پرنده خیس،ازآن پرنده خسته خبری نیست.روی دیوارآنسوی پنجره،کسی باشتاب چیزی می نویسدومی رود.امروزهم اگرکسی صدایم کردبگوخانه نیست.بگورفته است شمال.می خواهم به جنوب بیندیشم.به آن پرنده خیس،به آن پرنده خسته.به خودم بیندیشم.گاهی اوقات مجبورم حقیقتی رادرپس گریه های بی وقفه ام پنهان کنم.همین خوب است.همین خوب است!

می ترسم.مضطربم وباآنکه می ترسم ومضطربم،بازباتوتاآخردنیاهستم.می آیم کنارگفتگویی ساده،تمام رویاهایت رابیدارمی کنم وآهسته زیرلب می گویم:برایت آب آورده ام.تشنه نیستی؟فردابه احتمال قوی باران خواهدآمد!توپیش بینی کرده بودی که بادنمی آید!بااینهمه دیروزدرپی صدایی ساده که گفته بودبیا،رفتم!

تمام رازسفرفقط خواب یک ستاره بود!گفتگوی میان راه،بهترازتماشای باران است.توی راه ازپوزش پروانه سخن می گوییم.توی راه خوابهامان رابرای بابونه های دره ای دورتعریف می کنیم.باران هم که بیاید،هی خیس ازخنده های دور،ازآدمی،می خندیم وبعدهم به راهی می رویم که سهم ترانه وتبسم است.مشکلی پیش نمی آید!کاری به کارماندارند!نه کرم شب تاب ونه کژدم زرد!وقتی دستمان به آسمان برسد،وقتی که برآن بلندای بنفش بنشینیم،دیگردست کسی به مانخواهدرسید.می نشینیم برای خودمان قصه می گوییم،تاکبوتران ازدامنه رویاهابه لانه برگردند.

غروب است.می ترسم.مضطربم وباآنکه می ترسم ومضطربم،بازباتوتاآخردنیاهستم.

خداحافظ.خداحافظ پرده نشین محفوظ گریه ها.خداحافظ عزیزبوسه های معصوم هفت سالگی.خداحافظ گلم،خوبم،خواهرم،خلاصه هرچه همین هوای همیشه عصمت.

خداحافظ ای خواهربی دلیل رفتنها!خداحافظ.

حالادیدارمابه نمی دانمان کجای فراموشی.دیدارمااصلاًبه همان حوالی هرچه باداباد.دیدارماودیداردیگرانی که ماراندیده اند.پس باهرکسی ازکسان من،ازاین ترانه محرمانه سخن نگو.نمی خواهم آزردگان ساده بی شام وبی چراغ،ازاندوه اوقات ماباخبرشوند.قرارماازهمان ابتدای علاقه پیدابود.قرارمابه سینه سپردن دریاوترانه تشنگی نبود!پس بی جهت بهانه میاورکه راه دوروخانه مایکی مانده به آخردنیاست.

دیگرملالی نیست.حالابگذاربادبیاید.بگذارازقرائت محرمانه نامه هاورویاهامان شاعرشویم.

دیدارماودیداردیگرانی که ماراندیده اند،دیدارمابه همان ساعت معلوم دلنشین،تادیگرآدمی ازیک وداع ساده نگرید.تاچراغ وشب واشاره بدانندکه دیگرملالی نیست.حالامی دانم سلام مرابه اهل هوای همیشه عصمت خواهی رساند.

یادت نرودگلم،به جای من ازصمیم همین زندگی،سراروی چشم به راه ماندگان مراببوس.دیگرسفارشی نیست.تنهاجان تووجان پرندگان پربسته ای که به ایوان خانه می آیند.

تمام

نوشته شده در جمعه ٢ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٧:۱٥ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()

...اشتباه ازمابود.اشتباه ازمابودکه خواب سرچشمه رادرخیال پیاله می دیدیم.دستهامان خالی،دلهامان پر،گفتگوهامان مثلاًیعنی ما،کاش می دانستیم هیچ پروانه ای پریروزپیلگی خویش رابه یادنمی آورد.حالامهم نیست که تشنه به رویای آب می میریم.ازخانه که می آیی یک دستمال سفید،پاکتی سیگار،گزین شعرفروغ وتحملی طولانی بیاور.احتمال گریستن بسیاراست.درارتباط مخفی خودباخواب گریه هاحرفهای عجیبی شنیده ام.

ای ساده،ساده،ازپس آستین گریه،گمان می کنندآسمان فرداصاف وهوای رفتن ماآفتابی است.حالاتوهم بلندشووبرو!اصلاًچکارشان داری؟اینان که مونس همین دوسه روزگلندوگلبرگندواین درخت هم که ازخودشان است.یک هفته ای می آیندهمین حدودماوهی هوای خوش وبعدهم می روندجای دور.آن دورهاچقدرقشنگ می شنوی!!!

به خداپروانه هاپیش ازآنکه پیرشوندمی میرند!

حالابیابرویم ازرگبارواژه هاویران شویم.عیبی نداردیکی بودن دیوارباغ وصدای همسایه!

باران که بازبیاید،می ماندآسمان وخواب وخاطره ای یاحرفی میان گفت ولطف آدمی باسکوت.

من راه خانه ام راگم کرده ام!میان راه،فقط نام تونشانی ستاره بودکه راه رابی دلیل راه جسته بودیم.بی راه وبی شمال.بی راه وبی جنوب.بی راه وبی رویا.من راه خانه ام راگم کرده ام!اسامی آسان کسانم را،نامم را،دریاورنگ روسری تورا.دیگرچیزی به ذهنم نمی رسد.حتی همان چندچراغ دورکه درراه مسافران،مرده بودند.من راه خانه ام راگم کرده ام!

آقایان چرامی پرسیدازپروانه وخیزران چه خبر؟چه ربطی میان پروانه وخیزران دیده اید؟شماکیستید؟ازکجاآمده اید؟چرابی چراغ سخن می گویید؟اینهمه علامت سؤال برای چیست؟مگرمن آشنای شمایم که به آنسوی کوچه دعوتم می کنید؟من که کاری نکرده ام!فقط ازمیان تمام نامها،نمیدانم ازچه فقط یک نام رافراموش نکرده ام.آیاقناعت به سهم ستاره ازنشانی راه،چیزی ازجرم رفتن به سوی دریاراکم نخواهدکرد؟!

من راه خانه ام راگم کرده ام بانو!شمابانوکه آشنای آوازهای همه روزگارمنی.آیاآرزوهای مرادرخواب نی لبکی شکسته ندیدی؟می گوینددرکوی شماهرکودکی که درآن دمیده،ازسنگ ناله وازستاره هق هق گریه شنیده است!چه حوصله ای!

بگورهایم کنند.بگوراه خانه ام رابه یادخواهم آورد.می خواهم به جایی دورخیره شوم.می خواهم سیگاری بگیرانم.می خواهم یک لحظه به این لحظه بیندیشم که:آیامیان آنهمه اتفاق،من ازسراتفاق زنده ام هنوز؟!

بیقرارم.می خواهم بروم.می خواهم بمانم.دارم درترانه ای مبهم زاده می شوم.به نسیم بگوکتابهای کودکان راکنارگلدان وسؤالات هفت سالگی چیده ام.گونه هایم داغ است.تشنه نیستم.می خواهم تنهابمانم.دراتاق راآهسته ببند.

ادامه دارد...

نوشته شده در پنجشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()


Design By : Pars Skin