حرفهای دلتنگی

غزل درنزدمن،هرچندجان شعرایرانیست

تغزل درچنین ایام

                   - اما:

                    راوی مانیست

تغزل،لهجه ی عشق است و باهرگویشی گویاست

بدا،درمیهنم اینک زبان عشق گویانیست

ندیدی،یانه!درتصویرهادیدی

                                 مباد اما:

- ببینی اوکه روزی،هم خروشت بود،

                                   حالانیست

ببینی روبرویت ایستاده بانگاهی گنگ

و درپشت نقابش هیچ ازآن ایام پیدانیست

و تو،شک کرده ای بردیده ات

                                 درخویش می گویی

زبانم لال!

       آیااوست؟ آیاهست؟ آیانیست؟

و شاید او هم ازخودپرسش بی پاسخی دارد

برایش فرصت تحلیل این ناگفتنی هانیست

مبادا،یانه - بادا هرچه باداباد،فرقش چیست؟

زمان شرمساری،چشم هاوقتی که بینانیست؟

غزل می ماندوفصل تغزل می رسد،حیفا:

نگاهی که برایش فرصت دیدارفردانیست

                                          -محمدعلی بهمنی-

 

پ.ن.1:این شعرمنو بردبه حال و هوای خرداد88 وروزهایی که بعدازاون گذشت.

پ.ن.2:چندروزی میرم سفر.برگشتم به همه سرمیزنم.

نوشته شده در شنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٩ساعت ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ توسط صبا دل نوشته های شما ()


Design By : Pars Skin